Zo mooi.

even stilstaan bij onze voedselproductie.

"Het is toch duidelijk dat het succes van een geglobaliseerd systeem wordt overschaduwd door heel wat complexe langetermijnproblemen die een giftige cocktail vormen en het voedsel dat het produceert helemaal niet goedkoop maakt. In tegendeel, het is enorm duur. De enige reden waarom het in de winkel goedkoop is, is dat de kosten elders vallen of worden doorgeschoven naar de toekomstige generaties". Prins Charles de dag na de March Against Monsanto

The true ethical test.

“The true ethical test is not only the readiness to save the victims, but also - even more, perhaps - the ruthless dedication to annihilating those who made them victims.” ― Slavoj Žižek

Een liedje dat ik vaak meedraag in mijn hoofd.

Het sussen van kinderen.
Het heeft op mij ook steeds weer een helende werking.
De troost en de melancholie verweven.

Dagen Zonder Vlees. Daag jezelf uit.

Ga naar www.dagenzondervlees.be om mee te doen.
Komaan, allen daarheen!

Peter De Graef - Ombat (1994)

Beluister het een paar keer. Het is maar een klein fragmentje van een zeer schone theatermens.

Keyserlei.

Er waren briefjes en gedichten op zorgvuldig gerecycleerde affiches die hun onschuld uitschreeuwden en al weken rond de bomen hingen.
Er was een kamp gebouwd met echte activisten die flyers uitdeelden, zo groot als een postzegel (om papier en dus bomen te sparen) om te tonen welk leed hun lieve bomen werd aangedaan.
Er was een kleine manifestatie met een speech en een publiek en ATV en warme dranken tegen de vrieskou.
Er waren diegenen die daarna naar huis gingen. En er waren er die er al een week kampeerden in de vrieskou om hun liefde ten volle te beleven.
Er was een sprankeltje hoop, want als de rechter dit, dan dat en dan konden zij het misschien toch winnen.
Er was een facebookgroep waarop ik uitgenodigd werd. En er was er nog één die hetzelfde riep, maar vergat dat het om de bomen ging en er een wedstrijd uitschelden van 'onze' Patrick van maakte.


Er waren ook tientallen Lindebomen toen ik gisterenochtend naar het station vertrok.
Gisterenavond waren ze er niet meer.


Ik verneem dat ze zich tot de laatste minuut verzet hebben. Dat ze in de bomen zijn gaan zitten. Dat de politie hen er heeft moeten uitplukken.
Een achttal mensen heeft zich vastgeklampt aan het beetje natuur dat onze stad rest.
Ik vind het een schoon gebaar. Ik vind het zonder meer nobel.

Ik weet helemaal niet wat het beste is. Of die nieuwe boompjes die ze zullen planten echt zoveel slechter zijn. Of ik het echt zo erg vind dat het fietsen over de Keyserlei binnenkort misschien niet meer iedere ochtend een traumatische ervaring zal zijn.
Of de stad dan echt sowieso het allerslechtste voorheeft met de bomen en de mensen en de natuur in het algemeen. Wie die stad eigenlijk is?

Maar dat het triest is, dat valt moeilijk te ontkennen.
Een grote gapende leegte. Vierkante lege gaten in de stoep met wild omgewoelde aarde. Ik tel de ringen van één van de opgebaarde bomen. Iets in de dertig jaren.
Ik hoop dat ze er een mooi meubel van maken. Maar ik vrees dat het misschien gewoon zagemeel wordt.

Ik loop heel langzaam en met zoveel mogelijk eerbied door dit slagveld. Aan sommige bomen hangt nog een gedicht. Ik neem het mee. Alsook een blad. Een tak. Een stuk hout. Voor in mijn herinneringendoos.

Zebravink.

"Zebravinken zijn heel opgewekte vogeltjes. Ze maken een geluid wat het midden houdt tussen een tsjilpende mus, een tokkende kip en een locomotief."

Er woont een zebravink in het decor van de voorstelling "Mieren slapen nooit" die we eind augustus maakten.
Omdat de mensen het een fijne voorstelling vonden mochten we het nog eens spelen.
En omdat we hopen het nog eens ergens te kunnen spelen, woont die zebravink nu al een maand in mijn living.
Omdat het kooitje te klein is, laat ik hem even los.
Nu is hij vrolijk de ficus aan het beklimmen.

Gilles Deleuze - Le charme de la démence

Niet makkelijk om te verstaan, maar de moeite waard het te herhalen tot je het begrijpt.

« Le point de démence de quelqu'un c'est la source même de son charme. Si tu ne saisis pas le grain de folie chez quelqu'un, tu ne peux pas l'aimer. »

(Extrait du film « L'Abécédaire de Gilles Deleuze » Éditions Montparnasse © 2004)

Victor filmt Ewout.

De wereld gemeten.

e-mails die vandaag verzonden werden: 269 495 589 594
auto's geproduceerd in de wereld sinds 1 januari: 2 279 839
Tv-toestellen wereldwijd verkocht vandaag: 545 214
mensen die vandaag door uithongering stierven: 27 129
uitgaven voor militaire doeleinden door regeringen vandaag: 3 987 463 294


Dit en nog veel meer is te vinden op Worldometers

Indrukwekkend. Zeker even kijken.

Moment van de dag.

Ik babysit op twee kindjes in het Paleis tijdens de voorstelling.
Luka en Ella.
allebei blond en klein.

"- Hoe oud zijn jullie?
- Dat weten wij nog niet"

ze zijn prinsen, prinsessen, tijgers die vechten, tijgers die slapen. ik ben de boef of de vrouw op bezoek.
ik zeg ding dong als ik aanbel aan hun huisje.
(want kloppen mag niet van mijn prinsessen)
ik loop als een gek achter twee ukjes aan.
'en toen was jij geen boef meer'.


ik hef ze op.
ik zwaai ze rond.
ik hef ze allebei tegelijk op. één op elke heup. wij draaien rond.
wij kirren alledrie.
wij zijn een cirkeltje gelach en vreugde.

Mamet.

"Nothing in the world is less interesting than an actor on the stage involved in his or her own emotions."

David Mamet, True and False

Dikke.

Wakker worden met een dik teentje.
hoe dat in godsnaam kan.
één middelste dik en pijnlijk teentje.

een teen (en zeker een middelste) lijkt mij ontegensprekelijk het minst zelfstandige lichaamsdeel aan mijn lijf. dat ze dan allemaal dik moeten zijn. of geen één.
misschien net daarom dat dat ene teentje wraak neemt.
aandacht afdwingt.
van, nu is het mijn beurt.
als een kind dat lastig doet
omdat het eigenlijk gewoon graag gezien wil worden.

het is duidelijk. het signaal is gegeven.
hoewel ik altijd al van al mijn tenen heb gehouden,
ben ik vandaag net iets liever, met twee porties extra zorg,
voor dienen enen dikken teen.

Rumoer.

Hoe elke zaterdag de stad een beetje minder van mij is.
Daarover wil ik schrijven.
Dat ik zo graag in Antwerpen leef.
Dat je hier van alles een beetje hebt en van weinig te veel (behalve misschien steen en beton, maar daarom heet het nu eenmaal een stad).
Dat er voor alles een juiste plek is.
Dat er plekken zijn waar het net stil genoeg is en plekken waar het net luid genoeg is als je nood hebt aan wat ruis of rumoer omdat dat af en toe, beter dan de stilte, voor rust zorgt.
Dat er plaatsen zijn met veel wind en plaatsen met weinig wind. Pleinen met veel zon of pleinen zonder zon. Straten met vele kleuren mensen, straten zonder mensen. Straten met luide lelijke winkels of straten met één klein winkeltje. Bakkers met een ziel en bakkers zonder een ziel. Ijskarretjes met een lelijk muziekje en ijskarretjes met een echte bel en echte harde horentjes. Kruispunten waar je makkelijk overreden kan worden, moest je dat willen en kruispunten waar auto's niet welkom zijn.

Maar op zaterdag. Loopt dat allemaal even anders.
Dan wordt de stad overspoeld, overgenomen door het hele land, zo lijkt het wel.
Mensen lopen elkaar voor de voeten. Ik, die normaal altijd zigzaggend doorheen alles fiets, moet opeens op het ritme van de voetganger.
Zaterdag gaat alles op het ritme van de voetganger.
En elk kleinste straatje van de zaterdagstad wordt bezet door die voetganger.
Overal waar je komt lopen er mensen. Alle soorten mensen wandelen door alle soorten straten van alles soorten wijken en er is van alles niet gewoon een beetje. Op zaterdag is er van alles veel te veel.

Op zaterdag moet ik mijn stad even afstaan.
Maar doe maar, lieve mensen, lieve stad.
Want zondag maakt in al zijn uitgebreide stilte heel snel alles weer in evenwicht.

Gloei.

Er zijn van die dagen dat het binnenin je lijf wintert en zomert tegelijkertijd.
Het is de volheid ervan die je doet gloeien.

Het gaat over de vraag: Wat is het mooiste gevoel?
intensiteit
of geluk..

Groen.

Groot worden is een oefening.
één die best mag mislukken.

Marthe.

Lieve.

De vrouw van de barman.